စာေရးသူတုိ႔ဆီမွာ လူငယ္ေတြပညာသင္ဆုရခ်င္ၾကတယ္။ တုိးတက္ေအာင္ျမင္တဲ့
ဘဝတစ္ခုကုိ ပုိင္ဆုိင္ခ်င္ၾကတယ္ဆုိရင္ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိယ္သာ အဓိကျဖစ္တယ္။
ဒီမွာက သူမ်ားႏုိင္ငံေတြမွာလုိ ေထာက္ပံ့ေၾကးတုိ႔၊ လူမႈဖူလုံေရးတုိ႔ရွိတာ
မဟုတ္ဘူး။ ဟုိႏုိင္ငံေတြမွာက လူတစ္ဦးခ်င္းစီရဲ႕ တုိးတက္ မႈနဲ႔
တုိင္းျပည္တုိးတက္မႈ၊ တိုင္းျပည္တုိးတက္မႈနဲ႔ လူတစ္ဦးခ်င္းစီရဲ႕ တုိးတက္မႈက
ဆက္စပ္ေနတယ္။ ျမင္ေအာင္ေျပာရရင္ သူတုိ႔ဆီမွာ ႏုိင္ငံသားတစ္ေယာက္အတြက္
ပညာေရး၊ စီးပြားေရးအခြင့္အလမ္း ေတြႀကိဳးစားရင္ ႀကိဳးစားတဲ့သူကုိ အေထာက္အပံ့ျဖစ္ေစတဲ့ ဝန္းက်င္ေတြ ထင္သာျမင္သာရွိတယ္။ ႏုိင္ငံသားတစ္ေယာက္ ခ်မ္းသာလာရင္ႏုိင္ငံေတာ္ကုိ အခြန္ေဆာင္တယ္။ ႏုိင္ငံေတာ္က အခြန္ရတယ္။ အခြန္ရေတာ့ လူမႈဖူလုံေရးလုိ၊ ၿမိဳ႕ျပဖြံ႕ၿဖိဳးေရးလုိေနရာမ်ဳိးမွာ ပုိသုံးႏုိင္တယ္။ စာေရးသူတုိ႔ဆီမွာေတာ့ ခ်မ္းသာအဆင္ေျပလာလုိ႔ အခြန္ေဆာင္ခ်င္ရင္ေတာင္ အခြန္႐ုံးေတြကုိ အယုံအၾကည္မရွိၾကဘူး။
ဘာေတြေျပာေနေန၊ ဘယ္လုိဆဲြေဆာင္၊ ဆဲြေဆာင္ လူေတြကအစုိးရ႐ုံးေတြနဲ႔ မပက္သက္ခ်င္ဘူး။ ဒီေတာ့လူေတြက အခြန္လည္းမွန္မွန္မေဆာင္၊ ေဆာင္တဲ့အခြန္လည္း ႏုိင္ငံေတာ္က အျပည့္အဝမရဆုိ ေတာ့ လူေတြကေတာ့ ခ်မ္းသာေကာင္း ခ်မ္းသာသြားမယ္။ ႏုိင္ငံေတာ္ကေတာ့ ဒါကဒါဘဲ။ ဆုိလုိတာ က သူတုိ႔ဆီမွာ၊ ႏုိင္ငံျခားမွာ ႏုိင္ငံသားေတြဖြံ႕ၿဖိဳးတုိးတက္ေစမယ့္ ဝန္းက်င္ေတြအမ်ားႀကီးရွိတယ္။ ဖန္တီးေပးႏုိင္တယ္။
စာေရးသူတုိ႔ဆီမွာေတာ့ အဲဒီလုိကုိယ့္ႏုိင္ငံသားေတြကုိ ေျမေတာင္ေျမႇာက္ေပးႏုိင္တဲ့ ဝန္းက်င္ကနည္း တယ္။ တာဝန္ခံမႈ တာဝန္ယူမႈလည္းမရွိဘူး။ ဒီေတာ့ ႏုိင္ငံသားေတြက အတၱမ်ားလာတယ္။ အုပ္ခ်ဳပ္ သူနဲ႔ အုပ္ခ်ဳပ္ခံၾကားထဲမွာ အျပစ္ေတြျမင္လာတယ္။ အခ်င္းခ်င္းစာနာဂ႐ုစုိက္စိတ္ေတြ နည္းပါးလာ တယ္။ ပတ္ဝန္းက်င္နဲ႔ ႏုိင္ငံေတာ္အေပၚ ယုံၾကည္ကုိးစားမႈေတြ ေလ်ာ့နည္းလာတယ္။ ဂ႐ုစုိက္လုိက္ ရင္သူ႔အပူ ကုိယ့္ဆီကူးမယ္။ ကုိယ္လြတ္ဖုိ႔၊ ကုိယ့္မိသားစုလြတ္ဖုိ႔က အဓိကျဖစ္လာတယ္။ ကူညီလုိက္ ခါမွ သူ႔ဒုကၡ ကုိယ့္ဒုကၡျဖစ္တယ္ေပါ့။ စာေရးသူ ကုိယ့္လူမ်ဳိးအခ်င္းခ်င္း ေဝဖန္တာ မၾကာမၾကာ ၾကား ဖူးတယ္။
ျမန္မာဆုိ မကူညီနဲ႔၊ မကူညီေကာင္းဘူးဆုိတာ ျမန္မာက ျမန္မာကုိေျပာတယ္။ ျမန္မာအသုိင္းအဝုိင္းကုိ ေဝးေဝးကေရွာင္ၾကတိမ္းၾကတဲ့ ျမန္မာေတြ ႏုိင္ငံရပ္ျခားမွာ အမ်ားႀကီးရွိတယ္။ အဲဒီလုိ အခ်င္းခ်င္း ေရွာင္ၾကတိမ္းၾကတဲ့အထဲမွာ ကုိယ့္ညီငယ္၊ ညီမငယ္ေတြ မပါေစခ်င္ဘူး။ ကုိယ့္အသုိင္းအဝုိင္းကုိ ကုိယ္ပဲေစာင့္ေရွာက္ရမယ္။ ပညာအေျခခံႀကီးတဲ့သူေတြမွာ ပုိၿပီးတာဝန္ရွိတယ္။ ျပည္ပေရာက္ေနတဲ့ သူေတြလည္း တစ္နည္းနည္းနဲ႔ ျမန္မာျပည္ျပန္လာၿပီး လူ႔အသုိင္းအဝုိင္းကုိ အလုပ္အေကၽြးျပဳေစခ်င္ တယ္။ ျပည္ေတာ္ျပန္ေရာက္တုန္းေရာက္ခုိက္မွာလည္း ခုိကုိးရာမဲ့ေတြ၊ သက္ႀကီးရြယ္အုိေတြအတြက္ အလွဴအတန္းေလး တစ္ခုပဲျဖစ္ျဖစ္ ကုိယ္တုိင္ကုိယ္က် လုပ္ေပးသြားေစခ်င္တယ္။ အခုတစ္ေလာ ျမန္မာျပည္မွာ စိတ္ဓာတ္ေတြက်၊ စိတ္ဓာတ္ေတြပ်က္ျပားၿပီး ကုိယ့္ကုိယ္ကုိယ္ ေသေၾကာင္းႀကံစည္မႈ ေတြ သိသိသာသာ တုိးလာေနတယ္။ ဒီမွာက သုေတသန (Research) ေတြမရွိဘူးေလ။ ဘာလုပ္ လုပ္ စမ္းတဝါးဝါးပဲ။ ပညာေရးဆုိလည္း ဘယ္ကစၾကရမွန္းမသိ။ ဘယ္လုိခရီးဆက္ရမွန္းမသိ။ စီးပြား ေရးဆုိလည္း မလုပ္ရဲမကုိင္ရဲၾက။ ဒီေတာ့ ဒီလုိမူမမွန္တဲ့ အခင္းအက်င္းေတြရွိေနတဲ့ ႏုိင္ငံမွာတုိးတက္ ႀကီးပြားဖုိ႔ဆုိတာ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိယ္ ႐ုန္းႏုိင္မွရမယ္။ ေသခ်ာတာတစ္ခုက ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ အခ်င္းခ်င္း ျပန္ၾကည့္ၾကရမယ္။
မွ်တပါေစ
တစ္ခုခုလုပ္ရင္ ညီမွ်မႈ Balance ရွိရမယ္။ မွ်မွ်တတျဖစ္ရမယ္။ တခ်ဳိ႕က ပညာသာတတ္တာ၊ ပညာ သာမ်ားတာ အစြန္းေရာက္တယ္။ ငါ့ပညာကုိ လာမစမ္းနဲ႔ဆုိတာမ်ဳိးရွိတယ္။ အေဝဖန္မခံႏုိင္ဘူး။ ဒီေတာ့ ရန္မ်ားတာေပါ့။ တခ်ဳိ႕ကေတာ့ ျပည္ပမွသင္ခဲ့တာ၊ တတ္ခဲ့တာေတြ ျပည္တြင္းမွာ အသုံးခ်ဖုိ႔ ႀကိဳးစားတယ္။ ျပည္တြင္းအေျခအေနနဲ႔ လုိက္ေလ်ာညီေထြမႈရွိေအာင္ မလုပ္ဘူး။ မေလ့လာဘူး။ ဒီေတာ့ပညာသာတတ္တယ္။ လူေတြက လက္မခံခ်င္ၾကဘူးေပါ့။ တစ္ခါတစ္ေလလည္း ဟုိလူလည္း မေကာင္းဘူး။ ဒီလူလည္းမေကာင္းဘူး။ ဟုိေခါင္းေဆာင္လည္းမေကာင္း၊ ဒီေခါင္းေဆာင္လည္းမ ေကာင္း၊ သူကပဲေကာင္းေနသလုိလုိ။ မွားတာခ်င္း အတူတူဆုိရင္ အမွားနည္းတဲ့သူကုိ ေထာက္ခံရ မယ္။ အျပစ္ေတြပဲတစ္ခ်ိန္လုံးေျပာေန၊ ျမင္ေနရင္ ကုိယ္က လူေတြနဲ႔ကင္းကြာသြားတတ္တယ္။ တစ္ခါ တစ္ေလ စာေတြဖတ္ရင္း ပညာေတြမ်ားလာရင္ ဆရာႀကီးစိတ္ ဝင္လာတတ္တယ္။ အရာရာကုိ ဆရာ ႀကီးအျမင္နဲ႔ေျပာရင္၊ ေဝဖန္ရင္ လူေတြကခ်ဥ္သြားတာ ခံရတတ္တယ္။ ဒီလုိနဲ႔ လူေတြနဲ႔ ေဝးေဝးသြား တဲ့သူေတြကုိ ႀကံဳခဲ့ရဖူးလုိ႔ပါ။ တခ်ဳိ႕ဆုိ အမ်ဳိးသမီးအခြင့္အေရးသာ လုပ္ေနတာ ဘုန္းနိမ့္မွာ ေၾကာက္ ေနတာေတြ႕ဖူးတယ္။ ထမီတန္းေအာက္ဝင္လုိ႔ ဘုန္းနိမ့္တယ္တုိ႔၊ ဘာတုိ႔ဆုိတာ က်န္ခဲ့သင့္ၿပီ။
ေရာမေရာက္ရင္ ေရာမလုိက်င့္
စာေရးသူ ျပည္ပမွာ ျမန္မာျပည္ကလာတဲ့ ပညာသင္အမ်ဳိးသမီးအခ်ဳိ႕နဲ႔ ဆုံဖူးတယ္။ ေက်ာင္းခ်ိန္ကလဲြ ရင္ အျခားအခ်ိန္ေတြ အေဆာင္မွာ ဘုရားစာရြတ္ေနၾကတာမ်ားတယ္။ တရားထုိင္ၾကတယ္။ ဘာသာ ေရးၿမဲတာ ေကာင္းပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ သူတစ္ပါးတုိင္းျပည္မွာ ပညာသင္ခြင့္ရခုိက္ တစ္ႏွစ္၊ ၂ ႏွစ္ဆုိတဲ့ အခ်ိန္ကာလမွာ ဘာသာေရးနဲ႔ အခ်ိန္ကုန္မယ့္အစား ကုိယ့္ဘဝတုိးတက္ရာ တုိးတက္ေၾကာင္းကုိ မ်ားမ်ား႐ုန္းၾကေစခ်င္တယ္။ တခ်ဳိ႕ဆုိ သက္ဆုိင္ရာႏုိင္ငံရဲ႕ ဘာသာစကား၊ အလကားသင္ခြင့္ရတာ ေတာင္ မသင္ၾကတာ ေတြ႕ဖူးတယ္။ ျပန္ရင္ ကုိယ့္ႏုိင္ငံမွာ ဘာမွအသုံးဝင္မွာ မဟုတ္လုိ႔တဲ့။ သူတုိ႔ ႏုိင္ငံ၊ သူတုိ႔တကၠသုိလ္က ဘာသာစကားဆုိင္ရာ အသိအမွတ္ျပဳလက္မွတ္ရတာ နည္းတာမွတ္လုိ႔၊ ခရီးသြားလုိ႔ ပုိက္ဆံကုန္မွာစုိးတယ္ဆုိရင္လည္း ေျမေအာက္ရထားစီး၊ ႀကံဳတဲ့ဘူတာဆင္း၊ ဝင္ေပါက္ တစ္ေပါက္ေပါက္ကထြက္ၿပီး အပတ္စဥ္သက္ဆုိင္ရာ ႏုိင္ငံရဲ႕လူမႈေနထုိင္မႈ စ႐ုိက္ေတြေလ့လာရင္ ေတာင္ အက်ဳိးရွိတာပါပဲ။ စာေရးသူကုိရီးယားမွာ ေက်ာင္းတက္စဥ္ တစ္ေန႔ႏုိင္ငံတကာ သူငယ္ခ်င္း ေတြ၊ ကုိရီးယား သူငယ္ခ်င္းေတြစုၿပီး ေလွ်ာက္လည္ၾကတယ္။ ၿပီးေတာ့ ထုံးစံအတုိင္း အုပ္စုဖဲြ႕ဓာတ္ပုံ ႐ုိက္ၾက၊ တစ္ေယာက္လက္တစ္ေယာက္ခ်ိတ္၊ ပုခုံးဖက္ၾကေပါ့ဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔အဖဲြ႕ထဲမွာ ျမန္မာ ေက်ာင္းသူ တစ္ေယာက္ပါတယ္။ ကုိရီးယားေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္က သူ႔ပုခုံးလာဖက္လုိ႔ဆုိၿပီး ဆတ္ခနဲ ပုတ္ခ်လုိက္တယ္။ အားလုံးအံ့အားသင့္သြားေပမယ့္ ၿပံဳးေနၾကပါတယ္။ သူကအိမ္ေထာင္ သည္မုိ႔ ဒီလုိလုပ္လုိက္တာပါလုိ႔ ေနာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကုိ ေျပာပါတယ္။ တစ္ေယာက္ခ်င္းတဲြ႐ုိက္ၾက တာမွ မဟုတ္ပဲဗ်ာ။ နည္းနည္းေတာ့ ေပ်ာ့ေပ်ာင္းမႈ ရွိရမွာေပါ့။ ဒါႏုိင္ငံတကာ ဆက္ဆံေရးပဲ။ အဖက္ ခံပါ။ အကုိင္ခံပါ။ ဒါေကာင္းတယ္လုိ႔ ေျပာေနတာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ တခ်ဳိ႕ကိစၥေတြမွာ ေရာမ ေရာက္ရင္ ေရာမလုိက်င့္ဖုိ႔ေတာ့လုိေၾကာင္းပါ။
စာမ်ားမ်ားဖတ္ပါ
လူငယ္အေတာ္မ်ားမ်ား ႏုိင္ငံေရး စိတ္မဝင္စားၾကဘူးလုိ႔ နားလည္ပါတယ္။ စိတ္ဝင္စားတယ္ဆုိရင္ လည္းဒီဘက္ေခတ္ေျပာင္းခ်ိန္မွာမွ ပုိမ်ားလာတာျဖစ္ပါတယ္။ မွန္မွန္ကန္ကန္ အသိအျမင္နဲ႔ ႏုိင္ငံေရး စိတ္ဝင္စားသူကေတာ့ အနည္းစုပါ။ ႏုိင္ငံေရးနားလည္မႈဟာ စာဖတ္စြမ္းအားနဲ႔လည္း ဆက္စပ္ေန ေတာ့ ဒီေန႔ေခတ္လူငယ္ေတြရဲ႕ စာဖတ္စြမ္းအားကုိျမႇင့္ဖုိ႔ လုိပါတယ္။ ႏုိင္ငံေရးစိတ္ဝင္စားပါလုိ႔ ေျပာ တာအေၾကာင္းရွိတယ္။ ႏုိင္ငံေရးလုပ္ပါလုိ႔ ေျပာေနတာမဟုတ္ဘူး။ ႏုိင္ငံေရးနားလည္တဲ့သူတစ္ ေယာက္၊ စာဖတ္တဲ့သူတစ္ေယာက္ဟာ သူမ်ားရဲ႕အလြယ္တကူ လွည့္ဖ်ားတာမခံရႏုိင္ဘူး။ ဘယ္သူ မွားတယ္၊ မွန္တယ္ဆုိတာ ခဲြျခားႏုိင္တယ္။ ဘယ္သူတုိင္းျပည္အေပၚ ေစတနာရွိတယ္ဆုိတာ တြက္လုိ႔ ရတယ္။ ဆုိရရင္ လူငယ္ေတြၾကားမွာ ႏုိင္ငံေရးစိတ္ဝင္စားၿပီး ႏုိင္ငံကုိခ်စ္တဲ့ စိတ္ဓာတ္အင္အားစုေတြ မ်ားမ်ားနဲ႔မွန္မွန္ ျဖစ္ထြန္းေပၚေပါက္ေနဖုိ႔လုိတယ္။ ဒါမွ ကုိယ့္လူ႔အဖဲြ႕အစည္းကုိ ထိန္းေက်ာင္းႏုိင္မယ္။ အခုေခတ္က အနည္းနဲ႔အမ်ား ဒီမုိကေရစီေခတ္လို႔ ေျပာလုိ႔ရေနၿပီး ဒီမုိကေရစီဆုိတဲ့ကာလအတြင္း ႏုိင္ငံေရးေလာကမွာ လူလည္ေတြ၊ စိတ္ဓာတ္မမွန္တဲ့သူေတြ ေနရာမ်ားမ်ားရလာတတ္တယ္။ သူတုိ႔က ေျပာဆုိစည္း႐ုံးေရးေကာင္းတယ္။ လူမႈဆက္ဆံေရးေကာင္းတယ္။ လွည့္ပတ္ရန္ တုိက္တြန္းေပးတတ္ တယ္။ ကုိယ့္ကုိယွဥ္မယ့္သူ ဝင္မလာေအာင္ အုပ္စုဖဲြ႕ပိတ္ဆုိ႔ထားတတ္တယ္။ သူတုိ႔ေတြမ်ားမ်ား ေနရာရလာရင္ ေအာက္ကျပည္သူေတြမလြယ္ဘူး။ တကယ္ေတာ့ ဒါဟာသိပ္ေတာ့ အဆန္းမဟုတ္လွ ဘူး။ ႏုိင္ငံအေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ႏုိင္ငံေရးသမားေတြအေပၚ ျပည္သူလူထုအျမင္က သိပ္မေကာင္းလွဘူး။ အေမရိကားမွာလည္း ထုိနည္းလည္းေကာင္းပဲ။ ဒါေပမဲ့ အေမရိကားလုိ ဖြံ႕ၿဖိဳးတုိးတက္တဲ့ ႏုိင္ငံမ်ဳိးမွာ ႏုိင္ငံေရးသမားေတြ အေျပာနဲ႔အလုပ္ မညီဘူးပဲေျပာေျပာ၊ ေအာက္ကျပည္သူေတြက ဉာဏ္ရည္ျမင့္ ေတာ့ သူတုိ႔လွည့္ခ်င္သလုိ လွည့္လုိ႔မရဘူး။ ႏုိင္ငံေရးသမားေတြကုိ Civil Society လုိ႔ေခၚတဲ့ လူထု အေျချပဳအဖဲြ႕အစည္းေတြက ျပန္ထိန္းေက်ာင္းတယ္။ စာေရးသူတုိ႔ ျမန္မာျပည္မွာေတာ့ လူလည္ ႏုိင္ငံေရးသမားေတြလက္ထဲ အာဏာေရာက္ၿပီး ေအာက္ေျခက ျပည္သူလူထုရဲ႕ ႏုိင္ငံေရး နားလည္ႏုိင္ စြမ္းသိပ္နိမ့္ေနရင္ သူတုိ႔လွည့္ခ်င္သလုိလွည့္ၿပီး တုိင္းျပည္ဒုကၡေရာက္ရင္ ကုိယ္လည္း ဒုကၡေရာက္ တာပဲေပါ့။ ဒီေတာ့ ႏုိင္ငံေရးရဲ႕ သားေကာင္မျဖစ္ရေလေအာင္ ႏုိင္ငံေရးနဲ႔ သိပ္ခပ္ေဝးေဝးမေနဘဲ ႏုိင္ငံ ေတာ္နဲ႔ ႏုိင္ငံေရးသမားေတြကုိ ျပန္ထိန္းေက်ာင္းႏုိင္တဲ့ ႏုိင္ငံသားေတြျဖစ္ေအာင္ စာမ်ားမ်ားဖတ္ပါ။
The Vioce Weekly Journal
No comments:
Post a Comment